Powstanie warszawskie wybuchło jako zbrojne wystąpienie przeciwko okupującym Warszawę wojskom niemieckim, zorganizowane przez Armię Krajową w ramach akcji „Burza“. Celem powstańców było wyzwolenie stolicy z rąk Niemców, zanim do miasta wkroczy Armia Czerwona. Powstanie warszawskie było wymierzone militarnie przeciwko Niemcom, a politycznie przeciwko ZSRR.

Rozpoczęcie powstania nastąpiło 1 sierpnia 1944 roku o godzinie 17:00, znanej jako „godzina W”. W ciągu pierwszych godzin walki powstańcy zdobyli wiele strategicznych punktów w mieście, w tym hotel „Victoria”, gmach Towarzystwa Ubezpieczeń „Prudential” oraz Pocztę Główną. W kolejnych dniach walki nasiliły się. Niemcy przystąpili do brutalnej kontrofensywy, prowadząc masowe egzekucje i niszcząc całe dzielnice.
Po 63 dniach samotnej i nierównej walki, powstańcy byli zmuszeni do kapitulacji. Niemcy odwetowo zniszczyli większość zabudowy lewobrzeżnej Warszawy.
Straty były ogromne: około 16 tysięcy zabitych i zaginionych powstańców, 20 tysięcy rannych, a także od 150 do 200 tysięcy cywilnych mieszkańców Warszawy zginęło w wyniku nalotów, ostrzału artyleryjskiego, ciężkich warunków bytowych oraz masakr urządzanych przez oddziały niemieckie.
Powstanie Warszawskie było wydarzeniem, które zdefiniowało ducha polskiego narodu – ducha walki, odwagi i niezłomności w obliczu niewyobrażalnej przeciwności. Choć walka była z góry skazana na porażkę, polski naród nigdy nie przestał walczyć o swoją wolność. Powstanie Warszawskie jest tym samym symbolem polskiej determinacji i odwagi, której nie można zapomnieć.